Slome dozen.

We hebben de laatste dag de snelheid een beetje uit de boot gehaald door de zeilen te reven. We wilden niet in het donker aankomen omdat we géén zin hadden in nachtelijk gepruts met ankeren. Dat is ons in ieder geval gelukt 👊. Daglicht ✅ en kalm water ✅.

Britse degelijkheid

Nog voor we Bermuda bereikten kregen we al in de gaten dat Bermuda nog doordrenkt is van Britse degelijkheid. Eilanden die ooit onder de Engelse vlag vielen, zijn vaak dol op formaliteiten en stapels papier. Maar Bermuda… die spant in onze optiek de kroon. Op voorhand moesten er al allerlei formulieren ingevuld worden. Inclusief het serienummer van onze EPIRB (een kastje dat piept als de boot zinkt en laat weten waar we zijn) en een beschrijving van ons reddingsvlot. Ze nemen die Bermudadriehoek hier heel serieus. Martin zat dus nog, voor we überhaupt land roken, al met zijn neus in de formulieren.

Toen we eenmaal in Bermudiaanse wateren voeren, meldde de kustwacht zich via de marifoon. Ik had net mijn wacht, maar miste de oproep – oeps. Gelukkig lag Martin te slapen met één oor op de juiste frequentie. Hij beantwoordde netjes alle vragen, die de vriendelijke beambte stelde, en die we dus al op het formulier hadden ingevuld. Dat was vast voor de zekerheid.

We voeren, met kook en stomend water, direct door naar TSMarine waar we uit het water gehaald konden worden. Toen ik Tonka (de baas van TSMarine) een appje stuurde dat wij er helemaal klaar voor waren, appte hij terug dat we toch echt eerst onze inklaring bij de douane moesten regelen…. Volgens Tonka zouden we prima kunnen aanleggen bij de dock van Customs & Immigration. Daarna konden we weer bij hem terugkomen.

Affijn, toen wij er aankwamen met onze Marín lag de dock helemaal vol met ARC-boten (Atlantic Rally for Cruisers). Allemaal op weg naar de Azoren, en allemaal een stop op Bermuda. Tja, dan toch maar ankeren aan de overkant van de baai. Net toen ons anker in de modder lag en ik al bijna in de dinghy stond om te gaan inklaren kregen we een directe oproep via de marifoon: “Would you please re-anchor?” Ai. We lagen teveel in ‘de vaarweg’. Niet handig volgens de kustwacht. Bij de tweede poging was de ankergrond net pap en het anker hield niet goed. Martin had de oplossing: "Ik blijf wel varen tot je terug bent." Aangekomen bij customs: telefoon vergeten. En dus ook ons SailClear-nummer. Zucht. Terug. Nieuwe poging. Dit keer mét telefoon. Maar dan: “Entire crew must report in person.” Okéééé… ik weer terug. Martin ophalen. Maar ja, dan moeten we dus eerst wéér ankeren. Derde keer? Dat was gelukkig scheepsrecht! Maar voordat we echt waren ingeklaard was het lunchtijd.

En zelfs daarna konden we nog niet direct het water uit. Eerst moesten er nieuwe formulieren getekend worden. Er moest goedkeuring van customs komen om uit het water gehaald te mogen worden... Zucht.

Caribische arbeids-ethos

Lang verhaal kort: Rond half 4 stonden we op de kant en rond half 6 wachtten we nog steeds op Tonka die het roer eruit zou halen. We besluiten het dan zelf maar te doen. En om 6 uur hebben we het roer eruit. De pin is niet gebroken, wel krom… En we kunnen met ons leken-oog niet direct iets verontrustends ontdekken. Dat is dan wel het goede nieuws. Gelukkig komen de werkmannen rond half zeven alsnog langs om mee te kijken. Martin krijgt werkopdrachten. Er lijkt speling op verschillende onderdelen te zitten. Het is handig om een nieuwe pin en draaischijf te laten maken, andere onderdelen moeten opnieuw gelijmd worden. Maar that is it, lijkt het. Mijn leken uitleg: Sommige onderdelen lijken een heel klein beetje ‘uitgelubberd’ en dat moet dus, voor - the time being - opgelost worden. Martin heeft nieuwe onderdelen besteld, maar het gaat weken duren voordat die op Bermuda zijn. Het is dus slimmer om die naar de Azoren te laten sturen en te hopen dat we voor de komende 2000 mijl een andere oplossing kunnen realiseren.

Bier en chips maakt alles goed

Ik ga zaterdag op de fiets de was doen en daar ben ik een hele middag zoet mee. Martin krijgt ondertussen niet echt inzage in het werkproces van de mannen en dat maakt het een beetje lastig om ons ertoe te verhouden. Ook het papierwerk van de verzekering wordt nog niet ingevuld door Tonka. Gelukkig drinken we aan het eind van de dag samen een biertje en eten we samen chips, dat verbroedert!

Zondag is een lijm-droog-dag. Voor ons een goed moment om de boot weer een beetje op te ruimen en te ontdoen van al het zout. Als het goed is kunnen we maandag het water weer in om onze tocht voort te zetten. Hoewel dat nog wel een beetje spannend is... Martin heeft het roer inmiddels een beetje op en neer en heen en weer bewogen na het lijmen, maar dat gaat nog erg stroef en lijkt niet helemaal goed te zitten. Nog iets langer duimen dus...

📓 Logboek (Dag 8, aankomst Bermuda)

🗓 Datum: vrijdag 16-05-2025

🌡 21℃ - 26℃

☀️ Half bewolkt

🌬 Zuid, 8 - 12 knopen

🌊 Rustige deining, golven ± 1,5 meter

⛵️ Genua en grootzeil, ruime wind 120 graden

⚡️ Vanaf 01.15 uur motor uit en genua erbij. Onderweg geklap van de zeilen door geschommel op de golven

🧭 Totale afstand vanaf St. Maarten 934,3 mijl - Gemiddeld 5,6 knopen op deze tocht

⚓️ Aankomst 08.37 Saint George’s Harbour, eerst voor anker, daarna op de kant bij DSMarine